[ سوره الحج ‹ 22 › : آيات 34 تا 35 ] وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنا مَنْسَكاً لِيَذْكُرُوا اسْمَ اللَّه عَلى ما رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الأَنْعامِ فَإِلهُكُمْ إِله واحِدٌ فَلَه أَسْلِمُوا وَبَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ ‹ 34 › الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّه وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَالصَّابِرِينَ عَلى ما أَصابَهُمْ وَالْمُقِيمِي الصَّلاةِ وَمِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ ‹ 35 › ترجمه : 34 - براى هر امتى قربانگاهى قرار داديم تا نام خدا را ( به هنگام قربانى ) بر چهار پايانى كه به آنها روزى داده‌ايم ببرند ، و خداى شما معبود واحدى است در برابر فرمان او تسليم شويد و بشارت ده متواضعان و تسليم شوندگان را . 35 - همانها كه وقتى نام خدا برده مىشود دلهايشان مملو از خوف پروردگار مىگردد و آنها كه در برابر مصائبى كه به آنان مىرسد شكيبا و استوارند و آنها كه نماز را بر پا مىدارند و از آنچه روزيشان داده‌ايم انفاق مىكنند . تفسير : مخبتان را بشارت ده در ارتباط با آيات گذشته و از جمله دستور قربانى ممكن است اين سؤال پيش آيد كه اين چگونه عبادتى است كه در اسلام تشريع شده كه براى خدا و براى جلب رضاى او حيوانات را قربانى كنند مگر خداوند نياز به قربانى دارد ؟ و آيا اين كار در اديان ديگر نيز بوده است يا مخصوص مشركان بوده ؟ قرآن براى روشن ساختن اين مطلب در نخستين آيه مورد بحث مىگويد :